De man strompelde hijgend voorwaarts en het witte tl-licht viel op zijn gezicht. Mark wilde gillen, maar het leek wel alsof de angst op zijn stembanden was geslagen en er kwam alleen maar lucht uit zijn mond. Het gezicht van de man was allang niet meer zijn echte gezicht.
Het was een masker, samengesteld uit verschillende stukken die ruw aan elkaar waren
genaaid: onderdelen van de gezichten van zijn slachtoffers. Zijn lippen – die van een vrouw – gingen open en er sijpelde bloed uit zijn mond.
‘Ik wil je hersenen zien’, zei de man met een hese, rochelende stem en hij giechelde als een schoolmeisje.

Wanneer de moeder van Mark, Vera en Frederik na de dood van een nare tante een prachtig oud hotel aan de kust erft, gaat het hele gezin er meteen naartoe om er de paasvakantie door te brengen. Maar de autistische Frederik gedraagt zich ineens heel vreemd en het lijkt alsof hij dingen ziet die zijn andere familieleden niet kunnen zien. Het duurt niet lang voor ook Mark ontdekt dat er het een en ander niet pluis is in het hotel. Voorwerpen verplaatsen zich op mysterieuze wijze en ‘s nachts klinken er voetstappen in de gang en verschijnen er bloedvlekken op de trap. Als Mark en Vera erachter komen welk schokkend geheim er schuilgaat achter de honderd jaar oude muren van Hotel Zeerust, verandert hun paasvakantie in pure horror...